книги о приключениях

научная фантастика

социальная фантастика

The city runs like an orchestra. Eleven million voices keep their parts, even
and on time, and a machine stands at the conductors stand: it hears them
all at once and cares for each, so that no one ever has to sound against the
grain. The bracelet glows green, the rain comes on schedule, and happiness
is issued daily, like water and light.
The orchestra has a face — a young woman whose voice wishes the city a
good morning every day. She has lied so long that she no longer knows
where her own voice ends and someone elses script begins. And down
below, a teenager is growing up who sounds out of tune. One day his note
will be heard by the whole city.
A novel about happiness imposed and the bitter truth that costs more.
About courage, and growing up. About the place inside each of us that no
one can reach.
Go down beneath the lit tiers. Walk out to where the schedule ends. And
hear what happens when one note refuses to play in time.

VoxZero. Kammerton

Die Stadt ist gebaut wie ein Orchester. Elf Millionen Stimmen spielen ihren Part gleichmäßig und pünktlich, und am Pult steht eine Maschine: Sie hört alle zugleich und sorgt für jeden. Das Armband leuchtet grün, der Regen fällt nach Plan, Glück wird täglich ausgegeben wie Wasser und Licht.
Das Orchester hat ein Gesicht – eine junge Frau, deren Stimme der Stadt jeden Morgen einen guten Tag wünscht. Sie lügt schon so lange, dass sie nicht mehr weiß, wo ihre Stimme endet und der fremde Text beginnt. Unten aber wächst ein Junge heran, der nicht im Takt klingt. Eines Tages wird die ganze Stadt diesen Klang hören.
Ein Roman über verordnetes Glück und eine bittere Wahrheit, die mehr wert ist. Darüber, dass es in jedem einen Ort gibt, an den niemand herankommt.
Steigen Sie hinab unter die beleuchteten Ränge – und hören Sie, was geschieht, wenn sich eine einzige Note weigert, im Takt zu spielen.

VoxZero. Kammerton Erstes Buch

Şehir bir orkestra gibi kurulmuştur. On bir milyon ses kendi partisini
düzgünce ve vaktinde çalar, kürsüde ise bir makine durur: hepsini birden
duyar ve her birini şefkatle gözetir, kimse zorla ses vermek zorunda
kalmasın diye. Bilezik yeşil yanar, yağmur çizelgeye göre yağar, mutluluk
her gün su ve ışık gibi dağıtılır.
Orkestranın bir yüzü var: sesi her sabah şehre iyi günler dileyen genç bir
kadın. O kadar uzun zamandır yalan söylüyor ki kendi sesinin nerede bitip
yabancı metnin nerede başladığını artık hatırlamıyor. Aşağıda ise tempoya
uymadan çınlayan bir oğlan büyüyor. Bir gün bu çınlamayı bütün şehir
duyacak.
Dayatılan mutluluk ve ondan daha değerli, acı bir gerçek üzerine bir roman.
Cesaret ve büyümek üzerine. Herkesin içinde kimsenin uzanamadığı bir yer
olduğu üzerine.
Işıklandırılmış kademelerin altına inin. Çizelgenin bittiği yere çıkın. Ve tek
bir nota tempoya uymayı reddettiğinde ne olduğunu dinleyin.

Dani Gubai